Dick Couvée

Couvée: “Rotterdam, van arm naar warm. Voor mij is dat ‘warm’ het kernwoord voor de beweging die wij in Rotterdam – maar eigenlijk in heel Nederland – zouden moeten maken op weg naar een ander Rotterdam. Een kernwoord, omdat het leidend zou moeten zijn, vind ik, willen wij de economische, sociale en culturele kloven dichten, die de afgelopen veertig jaar zijn gegroeid en nog altijd dieper worden. Kloven dichten, resocialisatie in plaats van desocialisatie, ik ben, omdat wij zijn, daar gaat het om in de komende jaren in Rotterdam en in Nederland. Waarom en hoe, daarover wil ik vanmiddag een paar dingen zeggen voor de situatie in Rotterdam, dat ik de afgelopen jaren steeds beter heb leren kennen en waarvan ik steeds meer ben gaan houden! En dan vooral vanuit de optiek van de Pauluskerk, waar ik werk.”

Hij vervolgde: “Vrijdagavond, niet zo lang geleden, acht uur ‘s avonds. Het regent, het waait, koud. Voor de Pauluskerk een vrouw, moe, verregend, ziek, twee grote, zware, uitpuilende plastic tassen. Wij vangen haar op en na wat brood, warme koffie, de natte jas uit, doet zij haar verhaal, hortend en stotend. Zij is Nederlandse, dakloos geraakt, schulden, jarenlang geploeterd als zzp—er, uiteindelijk te weinig inkomen om het hoofd boven water te houden. Dus op straat. Alles voor niks, alles mislukt, zij mislukt, wat nu? Zij weet het niet en ziet het niet. Ga maar naar de Pauluskerk, hadden ze tegen haar gezegd. Daar weten wat ze wel wat ze met je moeten doen. En dat hebben we gedaan, natuurlijk. Bed-Bad-Brood, dat kreeg zij. Een minimum onder je bestaan, wie je ook bent, wat je ook hebt gedaan, wat je status ook is. Al jaren het leidende motto van de Pauluskerk.”

Ik ben, omdat wij zijn. Daar gaat het om in de komende jaren in Rotterdam en in Nederland

Dick Couvée

Couvée: “Ik vertel u dit hartverscheurende verhaal niet zomaar. Deze situaties vind je dagelijks. In Rotterdam, maar ook op veel andere plaatsen in Nederland. In deze scene zitten voor mij alle ingrediënten voor wat arm is en met je doet en voor wat de beweging richting warm Rotterdam zou moeten gaan doen. In steeds meer landen van Europa, ook in Nederland, gaat het vooral over uitsluiting, over de vraag: wie horen er maar het beste niet bij. Wij sluiten ons het liefst af van de rest van de wereld, vooral van de ellende wereldwijd: Fort Europa. Steeds meer is één waarde dominant geworden wordt, die van het geld, het geloof in de Mammon. Resultaat: een groeiende kloof tussen rijk en arm. Voortgaande hebzucht en zelfverrijking aan de bovenkant. Verarming en uitsluiting aan de andere kant van de samenleving, in Nederland en wereldwijd. Schokkende berichten en cijfers voortdurend over rijken en grote bedrijven, die belasting ontwijken en zichzelf verrijken ten koste van de samenleving. Met desastreuze gevolgen voor ons allemaal, maar vooral voor de mensen met minder of geen geld of toekomst. Internationaal heten die: vluchtelingen. Nationaal: onze “eigen” mensen, armoede, schulden, dak- en thuisloosheid.”