Jacqueline Kolpa

De afgelopen 5 jaar heb ik in de Pauluskerk gewerkt. Voor die tijd was ik mij niet bewust van mensen die aan de onderkant van de samenleving leven. Je las er over in de krant of je hoorde er over. Aangezien ik het goed heb en in een wijk woon waar geen armoede is, was ik hier niet zo mee bezig.

Door mijn werkzaamheden in de Pauluskerk werd ik er dagelijks mee geconfronteerd. Ik ging naar mijn eigen huis en naar mijn gezin. Maar de bezoekers hebben vaak geen geld om te eten en geen plek om te slapen. Als je hun vraagt waar zij naartoe gaan, weten ze dat vaak niet. Geen eigen plek is voor mij ondenkbaar.

Door mijn gesprekken met de bezoekers en wat ik zag en hoorde, werd ik mij bewust van het feit dat ook in een stad als Rotterdam veel mensen het niet goed hebben. Ook de voedselbank in de Pauluskerk deed mij dat beseffen.

Zelf ben ik ook erg geschrokken van de stille armoede die er heerst. Het kan ook jou overkomen, maar je schaamt je ervoor en wilt blijven wonen waar je woont. Met alle gevolgen van dien.

Toen ik hoorde over het project Warm Rotterdam wist ik het zeker: ik wil mij hiervoor inzetten. In een land als Nederland horen geen mensen te leven met schulden. Veel kunnen er niets aan doen dat ze in armoede zijn beland. Er moet een manier zijn waarop ook deze mensen een normaal, waardig bestaan kunnen leven. En daar gaan wij met elkaar aan werken. Aan een warm Rotterdam en een warm Nederland. Daarom doe ik mee.